1 av 5
محسن نامجو
2 av 5
مسعود کمالی
3 av 5
4 av 5
از سمت چپ: عباس کاشانی سپهر، قاسم افشار و مصطفی جلالی پور که لب های خود را دوخته بودند و حسن عبدی که در اعتصاب غذا شرکت کرده بود
5 av 5

دوشنبه ۲ ژوئیه ۲۰۰۷، ۱۱ تیر ۱۳۸۶

تهیه کننده و مجری: محمد عقیلی
گزارش ها از زینت هاشمی و طاهرجام برسنگ

تعطیل اداره ی کل امور همپیوستگی سوئد (محمدعقیلی)

از روز جمعه ی گذشته،  اداره ی کل امورهمپیوستگی  Integrationsverket  برای همیشه تعطیل شد و وظایف آن به تصمیم دولت، از امروز به Länsstyrelsen  شوراهای استانداری  واگذارشد. این شوراها هیچ اطلاعات و تجربه ای دراین زمینه ندارند و به گفته ی  Per-Arne Andreasson  در شوراهای استانداری به زمانی شاید طولانی برای کسب این تجربه نیازاست. یکی از وظایف اداره ی کل امورهمپیوستگی،  مذاکره با کمون های مختلف کشور برای یافتن اسکان پناهجویان بود. با تعطیل این اداره و ازسوی دیگرعدم آمادگی شوراهای استانداری  برای انجام این وظیفه، احتمال داده می شود که زمان انتظار پناهجویان در کمپ های پناهندگی طولانی ترشود. اقامت طولانی تر درکمپ ها علاوه بر ایجاد مشکلات بیشتربرای پناهجویان، هزینه ی اضافه ای را نیز به دولت تحمیل می کند. Lena Bernström  رئیس اداره ی همپیوستگی می گوید که با شرایط جدید، اقامت پناهجویان درکمپ ها طولانی ترشده و هزینه ی زیادتری به جامعه تحمیل خواهدشد.
ازسوی دیگر آخرین گزارش سالانه ی اداره ی کل امورهمپیوستگی فردا به دولت تسلیم خواهدشد. دراین گزارش که بسیارغم انگیز و ناامیدکننده ارزیابی شده، در یازده زمینه ی اجتماعی مانند قضایی، اشتغال، سکونت، آموزش و بهداشت، وضعیت مهاجران با سوئدی تباران مقایسه شده است. درتمام این زمینه ها، شرایط برای مهاجران و فرزندان آنها بسیار بدتراز سوئدی تباران است و نیز مهاجرانی که از کشورهای غیرغربی آمده اند، وضعیتی بازهم بدتر دارند. شرایطی که گزارش اداره ی کل امورهمپیوستگی نشان می دهد شبیه به شرایطی ست که پیش ازاین ازجمله توسط مسعود کمالی، جامعه شناس ایرانی ارائه شده بود و نیزنشان می دهد که شرایط امروز سوئد تقریبا شبیه به شرایط ۲۰ سال گذشته است. گفتگویی داریم با مسعود کمالی، جامعه شناس و استاد دانشگاه دراوپسالا درمورد اداره ی کل امورهمپیوستگی و آخرین گزارش این اداره.


خودکشی یک پناهجو در یوتبوری (زینت هاشمی)یک پناهجوی کرد عراقی، می وان عمر گلی پس از شش سال اقامت در سوئد، دراعتراض به دریافت پاسخ های مکرر منفی به درخواست پناهندگی خود، روز یکشنبه ۲۴ ژوئیه خود را در یوتبوری حلق آویز کرد. دراعتراض به سکوت رسانه های سوئد درمورد مرگ این پناهجو و نیز اعتراض به سیاست پناهندگی دولت سوئد، سازمان سراسری پناهندگان ایرانی در سوئد، قراراست تا ساعتی دیگر یک گردهم آیی در برابر دفتر روزنامه ی یوتبوری پوستن در یوتبوری برگزارکند. گفتگو با توفیق محمدی، سخنگوی این سازمان در یوتبوری. زینت هاشمی گفتگویی نیز دارد با مصطفی جلالی پور، یکی از سه پناهجویی که دراقدامی اعتراضی نسبت به سیاست پناهندگی سوئد، در نوامبر سال ۲۰۰۴ اقدام به دوختن لب های خود کردند. مصطفی جلالی پور پس از شش سال اقامت در سوئد، دور ازهمسر و فرزندان خود که در ایران زندگی می کنند، سرانجام درهفته ی گذشته موفق به دریافت اجازه ی اقامت خود شد. گفته می شود که اقدام اعتراضی او و دو پناهجوی دیگر، قاسم افشار و عباس کاشانی سپهر که آن دو پیش ازاین اجازه ی اقامت خود را دریافت کردند، درنشان دادن وضعیت دشوار پناهجویان و به ویژه پناهجویان ایرانی تاثیر زیادی داشته است.


ادامه ی تحصیل دانشجویان ایرانی در خارج از سوئد (زینت هاشمی)
به گزارش CSN. ،  اداره ی مرکزی امور حمایت مالی تحصیلی ، هرسال حدود یک میلیون نفراز کمک هزینه ی تحصیلی در سطوح مختلف برای نمونه  ددبیرستانی ، مدارس عالی و دانشگاهی استفاده می کنند. کمک هزینه ی تحصیلی برای دانشجویانی که قصد تحصیل در خارج از کشور را دارند هفته ای  ۶۳۲ کرون اعلام شده  و  وام تحصیلی این افراد نیز به نسبت هزینه های جاری درکشورمورد نظرپرداخت خواهد شد. گفتگویی داریم با دو دانشجوی ایرانی، گلناز پور اصل که برای گذراندن رشته ی پزشکی در دانشگاه گدانسک در لهستان پذیرفته شده و رها اعتمادی که برای ادامه ی تحصیل از سوئد به آمریکا رفته است و در حال حاضر برای گذراندن تعطیلات به سوئد آمده است. اضافه کنیم که  برای به دست آوردن اطلاعات  لازم درمورد کمک هزینه های تحصیلی می توانید به سایت اینترنتی CSN مراجعه کنید. www.csn.se  
رها اعتمادی از جمله همکاران تلویزیون اینترنتی ببین است که در آمریکا تهیه می شود. گفته میشود که در حال حاضر این تنها تلویزیون اینترنتی ایرانیان است. 
    


* دریچه ای بر جهان فرهنگ (طاهر جام برسنگ)

در برنامه‌ی هفته‌ی گذشته‌ی دریچه، گفتگوئی با محسن نامجو یکی از شاخص‌های موزیک متفاوت در ایران گفتگوئی داشتیم و همانجا وعده کردیم که این هفته بیشتر به موزیک زیرزمینی بپردازیم. پیش از پرداختن به بحث در مورد موزیک زیرزمینی لازم است توضیح دهم که موزه‌ی فرهنگ جهانی، Världskultur museum شهر یوته‌بوری در نظر دارد در ژانویه‌ی سال آینده نمایشگاهی از هنر زیرزمینی در جهان ترتیب دهد که بخشی از این نمایشگاه به هنر زیرزمینی در ایران اختصاص خواهد داشت. رسول نژادمهر، مشاور امور تنوع فرهنگی در یوته‌بوری در کفتگو با پژواک می‌گوید این نمایشگاه در مقیاس جهانی خواهد بود و قرار است سه تا چهار هنرمند ایرانی نیز در این نمایشگاه حضور داشته باشند. نژادمهر اضافه کرد به خاطر شرایط خاص ایران، بخش ویژه‌ای از این نمایشگاه به ایران اختصاص دارد که بیشتر هنر زنانه‌ی ایران را مد نظر قرار می‌دهد. نژادمهر همچنین گفت این نمایشگاه قرار است ۱۸ ژانویه ۲۰۰۸ در یوته‌بوری گشایش یابد و بمدت یکسال و نیم ادامه خواهد داشت و قرار است این نمایشگاه در Nordiska museet و Etnografiska museet در استکهلم نیز دائر شود. نژادمهر افزود در این نمایشگاه بیشتر هنرهای تصویری و تجسمی مورد تمرکز قرار خواهد گرفت اما موضوعاتی چون آزادی بیان و موسیقی را نیز در بر خواهد گرفت. این نمایشگاه تا آنجا که به بخش ویژه‌ی ایران بر می‌گردد بیشتر به نقاشی و نمایش کار هنرمندانی خواهد پرداخت که با بدن زن کار کرده‌اند. وی ادامه داد که بناست از محسن نامجو، هنرمند نوآور موسیقی نیز برای هنرنمائی در این نمایشگاه دعوت شود. نامجو خود را موزیسین زیرزمینی نمی‌داند بلکه معتقد است ناخواسته زیر زمینی شده است. تعریف محسن نامجو از موزیک زیرزمینی: «موسیقی زیرزمینی شامل همه‌ی انواع موسیقی می‌شود که در ایران توسط جوانانی که اکثرا نوازندگان گیتار الکتریکی هستند و موسیقی راک یا رپ یا تا حدی پاپ کار می‌کنند، در زیرزمین‌های تهران یا شهرهای دیگر ایران اجرا می‌کنند. یعنی موسیقی زیرزمینی را می‌توان از حیث مکان اجرا می‌توان تعریف کرد. اما موسیقی زیرزمینی دارای یک تعریف استعاری نیز هست، و به آن نوع از موسیقی می‌توان اتلاق کرد که به شکل یادداشت شخصی‌ست یعنی سازنده آن قرار ندارد آن را منتشر و در معرض عموم قرار دهد، بلکه گونه‌ای یادداشت شخصی و تمرین است.»
تعریف پوریا الف، منتقد موسیقی و گرداننده‌ی یکی از سایت‌های اینترنتی موسیقی مدرن و آوانگارد از موسیقی زیرزمینی این است که چتر کلی‌ای که این نوع موسیقی در ایران را در بر می‌گیرد این است که چنین موسیقی‌ای مجوز پخش ندارد و غیرقانونی‌ست. پوریا اضافه می‌کند ۵۰ درصد موسیقی زیرزمینی در ایران موسیقی پاپی است که مجوز نمی‌گیرد و چون با مخالفت اداره‌ی ارشاد اسلامی مواجه‌اند، سازندگان آن، موسیقی خود را از طریق زیرزمینی منتشر می‌کنند. ۴۰ درصد موسیقی زیرزمینی در ایران شامل موسیقی رپ و هیپ‌هاپ است که در سال‌های اخیر رشد و محبوبیت فراوانی داشته است. ۱۰ درصد دیگر کار موزیسین‌هائی‌ست که سبک‌هایی چون راک و رگی که سبک‌های هنری جدا از بازارند را تولید می‌کنند.
نصیر مشکوری، شاعر و نقاش است و منتقد. او نیز مانند پوریا الف، سایتی را می‌گرداند که در آن به معرفی و نقد هنر آوانگارد می‌پردازد. موسیقی زیرزمینی در فرهنگ غربی از نظر مشکوری، موسیقی‌ای است که خلاف معیارهای فرهنگی و اجتماعی و خلاف بازار تجاری حرکت می‌کند و در نتیجه دارای خصلت‌های هنری است. این نوع موسیقی بیانی آزاد دارد و می‌تواند از زاویه سکسوالیته و جنسیت‌گرائی خود را بیان کند و یا از زاویه اعتراضات سیاسی- اجتماعی و یا حتی نوآوری‌های هنری و آفرینش‌های آوانگارد.

taher.jambarsang@sr.se

پایه و اساس کار ما در رادیوی سویدن خبرنگاری معتبر و بی طرفانه است. رادیوی سویدن یک رسانه غیر وابسته از نظر سیاسی، مذهبی و اقتصادی است که درجهت منافع هیچ نهاد عامه ویا فرد مستقل فعالیت نمی‌کند.
Du hittar dina sparade avsnitt i menyn under "Min lista".