«سکوت اختیاری» نتیجه ی یک مشکل روانی

6:04 min

سکوت خودخواسته یا اختیاری  Selektiv Mutism  یک وضعیت روانی ست که برخی از کودکان به آن دچارمی شوند. این کودکان که در یک محیط، عادی به نظرمی رسند، درمحیطی دیگر کاملا درخود فرورفته و ساکت هستند. بررسی هایی که دراین زمینه انجام شده نشان می دهد که از هرهزارکودک، ۷ کودک می توانند به این مشکل دچارباشند، اما این وضعیت درمیان کودکان مهاجر و دو زبانه سه تا چهاربرابر بیشتراست. درادامه ی مطلب، اطلاعات بیشتر و گفتگو با دکتر وحیدروان دوست نیز قرارداده شده است.

یکی ازاین کودکان Yöruk Mirhat است که ۶ سال دارد و به مدرسه می رود. او سه سال گذشته را در مهدکودک، همیشه ساکت بوده است. پدراو Kemal می گوید که او درخانه همیشه عادی بوده و اغلب از او می خواسته اند که آرام و ساکت باشد، اما درمهدکودک، کاملا ساکت و بی حرکت بوده است.
این وضعیت ازنظر روانی، سکوت اختیاری یا خودخواسته نامیده می شود. به نظر Jan Ringler روانشناس کودک که دراین زمینه تحقیق کرده، این مشکلی ست که کودک در سن رفتن به مهدکودک و آمادگی ازآن آسیب می بیند.
عوارض این مشکل یا بیماری شبیه به آئوتیسم، درخودماندگی ست، اما به گفته ی دکتر یان رینگلر تفاوت بزرگی که با آئوتیسم دارد این است که در آئوتیسم، کودک همیشه ساکت و ساکن است، اما در سکوت اختیاری کودک دریک محیط، عادی ودر محیطی دیگر ساکت و درخود است.
گفته می شود که زبان نیز یکی ازعوامل این مشکل می تواندباشد، اما دکتر یان رینگلر می گوید که علاوه بر زبان، کودکانی که درسوئد متولدمی شوند و زبان مادری دیگری جزسوئدی دارند، با یک جهان و هویت دیگرنیزروبرومی شوند که درایجاد این مشکل اهمیت دارد.
برای این گونه کودکان راه های درمانی وجوددارد که درمرکزمراقبت های روانی کودکان و جوانان Barn och Ungdomspsykiatrin BUP انجام می شود. میرهات یوروک یکی ازکودکانی ست که ازاین مرکز کمک دریافت کرده است. او که درتمام مدت سه سالی که درمهدکودک بود، ساکت و بی جنب و جوش بود، پس از دریافت کمک از این مرکز اینک در مدرسه با همکلاسی ها و آموزگارانش حرف می زند.
وحید روان دوست، دکتر روان شناس دراستکهلم که سال هاست با کودکان کارمی کند، عقیده دارد که  سکوت اختیاری نوعی حالت دفاعی دراین کودکان است.

محمدعقیلیپ

mohamed.aghili@sverigesradio.se