آیا احزاب، راه حلی برای مشکل مسکن دارند؟

5:12 min

حدود سه‌چهارم سوئدی‌ها در کمون‌هایی زندگی می‌کنند که با مشکل کمبود مسکن روبرو هستند. مشکل مسکن، به عنوان یکی ازدشواری‌های اجتماعی درسوئد، به موضوعی مهم در مبارزات انتخاباتی نیز تبدیل شده و احزاب، پیشنهادهایی را برای حل آن ارائه داده اند.

 ائتلاف بورژوایی، راهِ حل این مشکل را ساده ترکردن مقررات و کوتاه تر کردن پروسه‌ی ساختمان‌سازی می‌داند، اما برای احزاب سبز و سرخ، سرمایه گذاری‌های دولتی در امر خانه سازی، راه‌حل این مشکل است. 
اما مشکل در بازار مسکن بسیار بزرگ است. به گفته‌ی ایرما اوُرتِگا، از سازمان «من مسکن می‌خواهم» jag vill ha bostad  وقتی که این سازمان کارخود را در سال ۲۰۰۱ آغازکرد، مشکل مسکن بیشتردرمنطقه‌ی استکهلم بود، اما اینک وسیع شده و حتا به شهرهای کوچک‌ترهم رسیده است. 
دراین مورد هردو بلوک سیاسی هم‌عقیده هستند. آنها همچنین می‌گویند که درده سال‌ اخیر، سیاست نتوانسته نه درسطح کمونی و نه کشوری، انگیزه ی لازم را برای خانه‌سازی ایجادکند. این درحالی‌ست که سرعت خانه سازی در چندسال اخیرافزایش یافته و برای نمونه درسال گذشته ۳۴۵۰۰ خانه ایجادشد که ۵۰ درصد از سال ۲۰۱۲ بیشتر بود. 
اما بیشترین کمبود مسکن برای جوانان، دانشجویان و پناهجویان تازه‌وارد است.
این موضوع به نظر ورونیکا پَلم، سخنگوی سیاست مسکن حزب سوسیال دموکرات دو مشکل عمده ایجادمی کند. یکی ازاین مشکلات، اجتماعی‌ست. او می گوید مسکن، خانه‌ی هرکسی‌ست و این به حقِ داشتنِ یک سرپناه برمی‌گردد، به امکان رفتن ازخانه‌ی‌ والدین، به بزرگ شدن، عوض کردن آپارتمان و جدا شدن. دومین مشکل به نظر ورونیکا پلم دلیل اقتصادی دارد. او می گوید بسیاری را ملاقات کرده‌است که به دلیل نداشتن مسکن نمی‌توانند در شهرهای بزرگ کارکنند، جوانانی که مجبورند از ادامه تحصیل خودداری کنند و شرکت‌هایی که نمی‌توانند به اندازه کافی کارمند استخدام کنند و این چیزی‌ست که به زیان سوئد تمام می شود. 
این که کمبود مسکن مانع توسعه‌ی اقتصادی و زمینه‌های دیگر می‌شود، مورد توافق هر دو بلوک سیاسی نیز هست. هر دوی این بلوک‌ها نیزعقیده دارند که پیشنهادهای مناسبی را برای حل درازمدت این مشکل ارائه داده اند. استفَن اَتتِرفَل­ از حزب دموکرات مسیحی که وزیرِ امورمسکن نیزهست، می‌گوید که باید مقررات آسان‌تر و انعطاف پذیرتری تدوین شود تا امکان خانه سازی سریع تر و بیشتری فراهم شود. او از جمله طرح‌های ارائه شده ازطرف ائتلاف بورزوایی، به آزاد گذاشتن میزان اجاره‌ی خانه‌های دست دوم اشاره می کند که در پارلمان نیز به تصویب رسید. بااین طرح، اجاره‌دهندگان می‌توانند میزان اجاره را به دل‌خواه و بیش از حد مجاز قبلی، تعیین کنند.
حزب سوسیال دموکرات نیز پیشنهادهای مختلفی ارائه داده که برخی از آنها به گفته‌ی ورونیکا پلم، وام بهتربرای احداث خانه‌های اجاره‌ای و کمک به سرمایه‌گذاری یک میلیاردی برای ساختن خانه‌های اجاره‌ای کوچک است. این حزب، اخیرا یک وعده ی انتخاباتی نیز داده و آن ساخت ۲۵۰ هزارمسکن تا سال ۲۰۲۰ است. ائتلاف بورژوایی نیز در تابستان اعلام کرده بود که انگیزه‌ی ساخت صدهزار مسکن تا سال ۲۰۳۵ را فراهم خواهدکرد.
با این وعده ها، به نظر ایرما اوُرتِگا از سازمان «من مسکن می‌خواهم» نیز موجی درجامعه به وجودآمده‌است. او می‌گوید که خانه‌های کمی ساخته می‌شود، اما سیاستمداران بیشتری این موضوع را جدی گرفته‌اند. به گفته ی او، آنها که نتوانسته اند از بازار مسکن سهمی ببرند، جوانان تا ۳۰ ساله هستند و اینک سیاست‌مداران این وضعیت را دریافته‌اند.  همچنان که پیش‌تر گفته شد بیشترین آسیب از کمبود مسکن متوجه جوانان، دانشجویان و پناهجویان تازه وارد است. آنها برای دست یابی به مسکن با انتظارهای طولانی روبرومی‌شوند. برای نمونه،  متوسط مدت انتظار برای اجاره‌ی یک آپارتمان یک اتاقه حدود دو سال و نیم است. این انتظار در استکهلم و اوپسالا به چهارسال می‌رسد. صف انتظار برای خانه‌های دانشجویی ازاین هم طولانی‌تر است. در استکهلم و یوتبوری این انتظار بین سه تا پنج سال و در اوپسالا بین چهار تا هشت سال است. این کمبود باعث شده است تا بسیاری نتوانند به تحصیل ادامه دهند.   

mohamed.aghili@sr.se