عکس: Pontus Lundahl/TT

تشخیص دیرهنگام بیماری دمانس در میان ایرانی تباران

8:36 min

فرآیند تشخیص و مراقبت از بیماران مبتلا به دمانس (فرسایش مغز) در ایرانی تباران مقیم سوئد در مقایسه با سوئدی تباران دیرتر اتفاق می افتد.

به گفته منیر مظاهری، پژوهشگر سازمان صلیب سرخ که درباره مواجهه با بیماری دمانس در جامعه سوئد به تحقیق پرداخته است، ایرانی‌تباران دیرتر از سوئدی‌تبارها به وجود بیماری دمانس در پدر و مادر یا نزدیکانشان پی می‌برند و به نظر می‌رسد حساسیتشان درباره این بیماری کمتر باشد. او به بخش فارسی/دری رادیو سوئد می‌گوید: اینگونه نیست که مهاجرتبارها و از جمله ایرانیان از بیماری دمانس اطلاع نداشته باشند بلکه اغلب در برابر این واقعیت که یکی از نزدیکانشان به این بیماری مبتلا شده است مقاومت می‌کنند.

او ضمن تاکید بر اینکه ۶۰ تا ۶۵ درصد از افراد مبتلا به دمانس، دچار آلزایمر نیزمی‌شوند، این بیماری را مجموعه‌ای از علایم رفتاری می‌داند که با اختلال شخصیتی، رفتاری و حافظه همراه هستند. منیر مظاهری می‌افزاید: مهاجرتباران از انواع مختلف سرویس‌های پزشکی که می‌توانند در صورت مبتلا به دمانس از آنها استفاده کنند کمتر مطلع هستند. شاید به این دلیل که ممکن است با سیستم درمانی سوئد به اندازه سیستم درمانی کشوری که از آن آمده‌اند آشنایی نداشته باشند یا کمتر به این سیستم بهداشتی اعتماد کنند.

پژوهشگر: مهاجرتباران از انواع مختلف سرویس‌های پزشکی که می‌توانند در صورت مبتلا به دمانس از آنها استفاده کنند کمتر مطلع هستند.

سالار امجدی، مدیر خانه سالمندان پرشیکان واقع در استکهلم نیز در گفتگو با ما این مساله را تأیید می‌کند و می‌گوید: افرادی که در مراکز درمانی به کار مشغولند راحت‌تر از بقیه بیماری دمانس را در پدر یا مادرشان می‌پذیرند، اما پذیرفتن این مساله برای سوئدی‌تبارها در کل راحت‌تر است. با اینهمه او تاکید می‌کند نحوه مواجهه ایرانی تبارانی که پدر یا مادر مبتلا به دمانس خود را به این آسایشگاه می‌سپارند در مقایسه با گذشته راحت‌تر و عادی‌تر شده است.

مدیر خانه سالمندان: ایرانی‌تباران در مقایسه با سوئدی‌تباران نسبت به پدر و مادر مبتلا به دمانس احساس مسئولیت بیشتری از خود نشان می‌دهند.

به گفته سالار امجدی، ایرانی تباران در مقایسه با سوئدی تباران نسبت به پدر و مادر مبتلا به دمانس احساس مسئولیت بیشتری از خود نشان می‌دهند، بیشتر به آنها سر می‌زنند، از پزشک و پرستار جویای روند بیماری‌شان می‌شوند و در جشن‌های ایرانی همیشه کنار آنها هستند.

این موضوعی است که منیر مظاهری نیز آن را تأیید می‌کند و می‌گوید: البته سوئدی تبارانی که در روستاها و شهرهای کوچک نیز زندگی می‌کنند تمایل بیشتری دارند از همسر یا والد مبتلا به دمانس خود در خانه مراقبت کنند. هرچند که این مساله بر وضعیت مالی و شغلی‌شان تأثیر بسیار دارد اما رضایتمندی‌شان در نگهداری از نزدیکان مبتلا به دمانس از جامعه شهری سوئد بیشتر است. این رفتار در بین ایرانی‌تباران نیز بسیار دیده می‌شود تا جایی که گاه برخی افراد زندگی شخصی و شغلی‌شان را فدای مراقبت از همسر یا والد مبتلا به دمانس می‌کنند.

پایه و اساس کار ما در رادیوی سویدن خبرنگاری معتبر و بی طرفانه است. رادیوی سویدن یک رسانه غیر وابسته از نظر سیاسی، مذهبی و اقتصادی است که درجهت منافع هیچ نهاد عامه ویا فرد مستقل فعالیت نمی‌کند.
Du hittar dina sparade ljud i menyn under Min lista